Covid 19 - Durven springen en zien waar we landen

Toen ik in 2013 aan mijn opleiding ‘musical’ begon, maakte ik de radicale keuze om volledig voor mijn carrière te gaan. Ik liet mijn liefdesleven links liggen, werkte hard, ging heel vaak op m’n bek en kroop nog vaker terug recht. En dat loonde. Ondertussen ben ik drie jaar afgestudeerd en kreeg ik al tal van mooie kansen. Drie jaar waarin ik hard heb gewerkt en daardoor ook blijf groeien. Geen uitdaging is me te groot! 

 

Ik ben Jervin, de man die zijn dromen achterna ging en nu de droom leeft. Nice! 

 

Eerder dit jaar begon ik aan de productie ‘MAMMA MIA’, een voorstelling die al lang op mijn bucketlist stond (en nog langer op die van mijn moeder). Maandenlang keek ik ernaar uit om deze voorstelling te spelen en na een intense repetitieperiode en enkele try-outs gingen we op zeven maart officieel in première. Maar helaas, vijf dagen later kregen we het bericht dat Covid-19 ons land in zijn macht had en dat we onze kleedkamers moesten ontruimen. Alle shows waren afgelast. 

België ging in lockdown. De mogelijkheid om te werken, werd van me afgenomen. Dus nam ik voor het eerst in zeven jaar een pauze. Om te lezen, om te kijken, om te rusten, om nieuwe dingen te leren, om te denken, om even stil te staan bij wat ik had bereikt en wat ik nog wou gaan doen. Voor het eerst in zeven jaar ging ik nog eens nadenken over ‘mij’. Over waar ‘ik’ sta.

 

Ik ben Jervin, een 25-jarige homoseksuele alleenstaande artiest met een kinderwens. Fuck. 

 

Alle rust die ik had opgebouwd tijdens mijn lockdown, werd op een dag vervangen door stress en angst. Ik besefte dat ik in een fase van mijn leven zit waarin ik, naast mijn job, ook een houvast zou willen creëren in dit onrustige bestaan. Plots bleek dat ik jarenlang had gewerkt voor iets dat letterlijk met een vingerknip van me kan worden afgenomen.

Ik liep op tegen de muren van mijn appartement. Hoe fijn mijn stekje ook is, het is geen plek om een toekomst in op te bouwen, laat staan een nieuw leven in te verwelkomen. Maar hoe moet ik een grotere ‘thuis’ vinden? Welke bank geeft een lening aan een alleenstaande man uit een sector die op sterven-na-dood ligt? En wat met de kinderwens die ik al jarenlang met me meedraag? Als ik rond mijn dertigste een kindje zou willen, moet ik nu aan de procedures beginnen. Welke procedure is de juiste? Draagmoederschap? Een systeem zonder duidelijke wetten in België en waar een zware juridische, medische en emotionele procedure aan verbonden is, los van alle morele aspecten. Of adoptie? Een jarenlange oneindige rollercoaster van testen, papierwerk, hopen en teleurstelling. Bovendien is ook hier weer het plaatje ‘homoseksuele alleenstaande artiest’ niet bepaald bevorderlijk. 

Vroeger dankte ik elke dag op mijn blote knieën dat ik dit leven mocht leiden. En nu verachtte ik het. Ik had precies een oneindige toren beklommen, een toren gebouwd van alles wat ik had opgeofferd in mijn persoonlijk leven. En nu zat ik daar. Op die toren. Te huilen. Mezelf afvragend of het het eigenlijk allemaal wel waard was en of dit het dan wel is. 

 

Maar wacht...

 

Wie zegt dat alles zwart-wit moet zijn? Wie zegt dat het ‘het ene of het andere’ moet zijn? Waarom zie ik het als een blokkade en niet gewoon als een kwestie van evenwicht zoeken? Mag ik trots zijn op wat ik al bereikt heb in die paar jaar? Fuck ja! Al die jaren werk weggooien zou niet alleen dom zijn, maar ronduit grof voor mezelf. En ik ben nog lang niet klaar met dromen, dus stoppen is zeker geen optie.

Hoe pak ik die andere zaken dan juist aan? Dan kijk ik terug naar mijn persoonlijke motto.

 

“Ofwel pak je een probleem aan ofwel zeur je er niet over”. 

 

Dus... mijn kinderdroom. Ik heb al veel dromen kunnen verwezenlijken, dus waarom zou ik me laten afschrikken door mijn angsten? Ik begon me op alle vlakken te informeren en alle opties op tafel te gooien. Ik lees boeken, ga naar expo’s, doe veel opzoekwerk, praat met mensen en luister naar verhalen. Ik maak me op mijn manier klaar voor ‘mijn zwangerschap van vijf jaar’. Het enige in dit verhaal waar ik totaal geen angst over heb, is mijn liefdesleven. Op een dag zal er wel iemand komen en dan zal ik die persoon met open armen ontvangen, maar ik ga er niet op zitten wachten. Een man zou weinig tot niets in dit verhaal veranderen. Zoals de grote Cher ooit zei…

 

“A man is not a necessity. A man is a luxury. Like dessert.” 

 

Ik bekijk alles van dag tot dag, probeer niet op de dingen vooruit te lopen. Gewoon, in het hier en nu zijn. Heel vaak op m’n bek gaan, en nog vaker terug recht kruipen. Schijt aan onzekerheid! Durven springen en zien waar we landen, en laat dat exact zijn wat ik binnenkort ga doen met één van de grootste sprongen die ik tot nog toe heb genomen: de opstart van mijn eigen eenmanszaak. Ik ga een nieuw avontuur aan met iets wat ik graag doe en waar ik zelf de touwtjes in handen neem. Het is vanaf nu een kunst om het evenwicht tussen werk en privé te bewaren en mezelf niet enkel op persoonlijk, maar ook op werkvlak opnieuw uit te dagen! En al de rest? Dat zien we wel als het daar is. 

 

Ik ben Jervin. En dat is voor nu al meer dan genoeg. 

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Karel Deruwe
2 maanden geleden

Je bent een mooie mens. Ik kreeg je als een van m’n eerste leerlingen in de hogere opleiding Musical in Brussel.
Ga altijd voor je dromen want je hebt maar weinig tijd hier in dit leven op deze aardbol. En een kind zal je krijgen. Je zal er ook de meest geschikte papa ter wereld voor zijn. En mama

Luc Schreyen
2 maanden geleden

Jervin, zo mooi eerlijk. En natuurlijk heb je al van bij het begin voor uitdagingen gekozen en niet echt voor zekerheden ... en dat ging grotendeels goed, toch?!! Dus smijt je nu ook maar in je nieuwe uitdaging(en), ook dat zal goed lopen, ook al zitten er altijd wel ergens addertjes onder het gras, je zal het ook nu maken. Zoals Karel Deruwe al reageerde, je bent immers een mooie mens en zo jong nog ... dus nog vele dromen te gaan !!!

Mieke
2 maanden geleden

Lieve Jervin,
Blije, vrolijke, geestige, open, optimistische, creatieve, talentvolle, heerlijke Jervin.
In al die voorbije jaren , sinds 2013, dat ik jou ken , kan ik niet anders zeggen dat ik immens veel bewondering heb voor hoe jij in het leven staat.
In Gent zeggen ze : Nie neuten, nie pleujen.
En zo ben jij.
Immer vooruit kijkend met volle moed.
Nooit de schouders laten hangen.
Content en tevreden met wat is.
We zouden allemaal wat meer zoals jij moeten zijn.
De wereld zou er beter op worden.
Warme knuffel en tot snel op de bühne.
Miekf

Emelien
2 maanden geleden

Go Jervin! Hop die dromen achterna! Blijf jezelf, dan lukt het zeker!

Shana Pieters
2 maanden geleden

Yes Jervin !!!!
Ik voel mee, en ik begrijp heel goed vanuit welk standpunt je dit schrijft!

Ik hou van jou xx