De strijd van een vader

Slecht één dag na de release van Taboebs, kregen wij een passioneel geschreven e-mail van deze papa. Heel eerlijk, krachtig en toch ook gevoelig.

Wij mochten hem, anoniem, delen met jullie.

 

 

Goedemorgen Taboebs,

 

Ik zag op HLN.be een bericht over Taboebs passeren en vond dat ik maar eens moest reageren. Het initiatief van “echte eerlijke gesprekken” dat men verkondigt intrigeerde me, in dergelijke mate dat ik in mijn pen moest kruipen om te zien wat met een groot ei, waar ik en veel vaders/mannen mee zitten, kan gedaan worden van jullie initiatief uit.

 

Kort samengevat, is het voor mij en veel vaders een gekend kwaad en taboe, maar eentje dat nog steeds zeer weinig (ernstige) aandacht kent: de strijd van een vader, bij een scheiding, voor het opvoedingsrecht van een kind in te blijven staan.

Dit vertaalt zich in diverse stromingen, gaande van een goede wederzijdse verstandshouding, zij het zeldzaam, tot een moeizame en slopende strijd tegen een systeem dat, ondanks alle inspanningen van het tegendeel, nog steeds zeer pro-mama (pro-vrouw) is als het op kinderen aankomt, en dit systeem door een vader (man) aan moet worden gesproken om mede in te kunnen blijven staan voor het welzijn van hun kind(eren).

Zonder namen te noemen in beide richtingen, ervaar ik zelf dat dit nog steeds een etterend zeer is; de vrouw moet soms maar piepen en de man mag beginnen te wanhopen, of moet zich in duizend bochten wringen om die piep te weerleggen. Maar ook omgekeerd is dit een ware uitputtingsslag: de man moet hemel en aarde bewegen, de vrouw wordt veel te vaak bijna een vrijgeleide gegeven wanneer de man iets wil aankaarten dan wel klacht over leggen.
Ik heb genoeg mensen in mijn omgeving die in die situatie zitten en hoewel veel vaders bij een scheiding er de brui aan geven, is de realiteit echter heel anders: veel vaders willen dolgraag voor hun kinderen in blijven staan, maar krijgen steevast een hindernissenbaan voor de kiezen (rouwtrajecten, “vrijblijvende” begeleidings- en bemiddelingstrajecten, et cetera, juridische wegen, politionele instanties en departementen van sociale aard), die voor velen soms echt een te hoge muur is om te beklimmen.
Uit een praktijkvoorbeeld blijkt dat een overeenkomst, door beide partijen overeen gekomen en vrijwillig en met handelsbekwaamheid ondertekend en bekrachtigd, soms bitter weinig soelaas biedt; de papa doet diens uiterste best in wat “parallel ouderschap” hoort te zijn, maar de mama in de praktijk hier vierkant de voeten aan veegt. Maar nog blijft dan de realiteit hard in het gezicht van de papa slaan: hij moet alles kunnen bewijzen, de mama kan gewoon als het ware onbestraft voort doen.
Afspraken rond schoolrapporten, afspraken rond medische aangelegenheden, vakantie en dergelijke meer, bewijzen genoeg… Maar in een rechtbank te vaak onvoldoende draagkracht kennend wanneer het een papa is die het moet bewijzen.
Ook bij begeleiding valt het op dat 8 op de 10 bemiddelaars een vrouw is, en dat het voor veel vaders dan een extra drempel vormt, om vrijuit en met een zelfde liberty of speech te kunnen spreken als een moeder, waarbij de praktijkvoorbeelden helaas aangeven dat elk woord van een man tot wel 5 keer meer gewikt en gewogen wordt dan dat van een vrouw.

Uit eigen ervaring heb ik zelf ook de nodige issues met mijn ex gekend en hoewel die allemaal nog lang niet van de baan zijn, heb ik het geluk dat, buiten een passage voor de vrederechter uit mijn beweging, er wel enige verbetering is naar onze dochter toe. Maar het stelde wel genoeg heuvels te slechten en bochten te rechten die mij er van bewust maakte, dat er heel veel vaders in mijn situatie verkeren die het soms nog veel erger hebben.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil in geen geval de competentie van een moeder in vraag stellen, wel dat het een serieuze ongelijkheid kent tussen de seksen als het op ouderschap in scheiding aan komt, wat in deze tijd eigenlijk niet meer zou mogen gebeuren.

 

Ik hoop dat dit qua topic evenzeer uw aandacht mag kennen en dat vaders van alle strekkingen een gelijkwaardig en objectief platform mogen kennen op Taboebs.

 

Met vriendelijke groeten,

Een vader in hart en nieren

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Mieke en Baudelet
4 maanden geleden

Echtscheidingen. Zelf niet aan den lijve ondervonden, maar als leerkracht wel al situaties meegemaakt waarin, inderdaad, één van de partners de andere het leven zuur maakt. Altijd ten koste van het kind. Schrijnend is het om te zien hoe kinderen zich in alle bochten wringen om beide ouders blij te maken. Ik geloof heel hard wat deze papa vertelt. Heel vaak staat het recht aan de kant van de mama. Want mama's worden uiteindelijk nog altijd als de ultieme "verzorger" gezien en de band "moeder, kind" wil/kan men niet verbreken. En toch... vaders kunnen het even goed, dat zorgen. De wil is er, de liefde is er, het gevoel is er...
Duidelijk een taboe wat aandacht verdient. succes!

Dieter Leemans
4 maanden geleden

Ik ervoer zelf aan den lijve wat een taboe dit is. Veel moeten bewegen en doen, we hebben nu wel iets van een werking. Maar zelfs die is verre van ideaal.
Zelfs in een scheiding is het echter niet te rechtvaardigen dat het kind ineens de zorg van slechts één ouder meer nodig zou hebben.
In mijn geval was ik degene die het meest verzorgde, verschoonde en het nodige bewoog. Maar ik ga zeker niet gaan beweren dat mama niet zonder haar verdienste is.
blijft echter dat dan de liefde van de papa tegen hem gebruikt soms wordt als mama haar zin niet kreeg. Gelukkig is dit niet meer zo aan de orde... Maar ik merk echter dat ik niks kan doen zonder een hele resem acties te moeten ondernemen.

Maar toch, het welzijn van het kind mag zelfs bij een scheiding niet anders op warden gevat, wanneer beide ouders hun verantwoordelijkheid willen nemen.

Voor mij, ik respecteer de moeder voor de moeder te zijn, maar verder is dit enkel tussen haar en mij. en mag de dochter (of zoon zelfs) hier nooit, NOOIT de projectie van krijgen.

Maar evenzeer... Een onderzoek wees uit dat heel veel rechtbanken te lande zeer divers zijn in wat toch, vind ik, een universeel en unaniem rechtssysteem zou horen te zijn.
In Turnhout heb je als vader 30% kans dat ze je objectief beoordelen, Antwerpen 50% en zo voorts. Ook als je als vader de moeder voor de rechter wil dagen is het steeds waar de moeder woont. Niet de vader. Doet de moeder dit, blijft het haar stelplaats (al houd ik dat in het midden).

Ik kan me zeker in deze vader vinden, al ben ik best wel blij dat wij toch zelf een gemeenschappelijke werking uit beginnen te bouwen.