Moederschap: "En toch kan ik ook niet meer zonder".

Eind mei kregen wij een e-mail van Celine in de mailbox.

Wij mochten hem delen met jullie.

 

 

Hoi!

Ik ben, Celine, mama van 2. Mama worden was mijn vurigste wens. Na 1,5 jaar proberen, een miskraam, 9 maanden fysiek afzien en een onverwachte heavy bevalling had ik ze ein.de.lijk. Fie! Topdochter, even vurig en taalgericht als haar mama.

Maar toch, wat was dat. Dat proberen, dat doorzetten, de verwachtingen van de maatschappij.. fuck zó zó lastig. Ik ben kapot.

Nu moet je weten, Fie was 5 maand en ik was weer zwanger. Fuck fuck fuck, dat was echt niet het plan. Fulltime werken, afzien as hell met een tweede zwangerschap terwijl ik van de eerste nog niet eens gerecupereerd was.. En een klein sprot dat nog niet kon stappen jankend rond mijn benen.

Gelukkig heb ik 14 jaar geleden de man van mijn leven gevonden, zijn we ondertussen bijna 5 jaar getrouwd en hebben we blijkbaar een super sterke relatie (want ook dat wordt pas echt duidelijk na de bevalling).

Hij voldoet aan het beeld van een top papa. Blijft bij zijn vrouw als ze daar nood aan heeft, laat haar los als ze daar nood aan heeft. Kan de zorg van de kinderen perfect alleen aan. Alleen het denkwerk, dat blijft voor de vrouw. Daarvoor is nog een nieuwe revolutie nodig. Ik gok op volgende generatie, of die daarna. Hopelijk voor die moeders!

Soit, ik zit ondertussen al 5 maanden thuis met een burn-out. Niet door het werk, mijn kinderen hebben het gedaan. Ik ben nog steeds dezelfde persoon, maar ze hebben me toch onderuit gehaald. Ik kon het niet aan, ik kan het niet aan. Kinders.

Medici namen hun verantwoordelijkheid niet. Ik heb signalen naar hun hoofd geslingerd, gesmeten zelfs. Niemand reageerde. Iedereen vindt het precies normaal wat wij doen. 9 maanden afzien en ondertussen fulltime blijven gaan, plannen, bevallen, 3 maanden ‘bekomen’ (haha, wat een klucht, weet je wat dat is 3 maanden?!, zelfs een man van enige leeftijd die een buikoperatie krijgt zit langer thuis) en na die 3 maanden, amper gerecupereerd opnieuw aan de slag. En de verwachtingen liggen hoog. Blijven presteren op het werk, ook thuis. Huis spik en span, kleren opgeplooid in de kast, kinders schoon gekleed, mama milf zonder zwangerschapskilo’s en papa vrolijk dollen met de kids.

Ik kan dat niet, ik wil dat wel, maar ik kan het niet. Mijn energielevel zit diep onder de grond. Vermoeidheid is een ding, daar moeten we door. Maar die energie..

Ik ben positief ingesteld, heb zeker geen depressie, hou van mijn meisjes en speel veel met hen in een ontploft huis. Ligt het binnen proper, verplaatst het probleem zich naar buiten. So be it, soms moet je de boel de boel laten. Maar ooit moet het wel eens opgekuisd.. toch? Dat bedoel ik. We hebben er een boeltje van gemaakt. Door hen.

En toch kan ik ook niet meer zonder.
Raar, confronterend, hard, keihard maar zó schoon.

Ik raad het niemand en iedereen aan.

Groetjes
Celine Groenweghe
Trotse vrouw van Gertjan
Trotse mama van Fie en Stella <3


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

karen
4 maanden geleden

Dat heb ik ook, ik voel me erin geluisd door Moeder Natuur. Ik wilde eigenlijk geen kinderen, maar de liefde van mijn leven wilde absoluut vader zijn. Ik heb mezelf laten wijsmaken dat het mijn biologische functie was en ik het wel wilde zijn, een moeder. Maar soms denk ik toch 'verdomme, waar ben ik aan begonnen!' en hoe schuldig jezelf kunt voelen omdat ik het moederschap niet als een natuurlijk fantastische verrijking vind van mijn vrouwelijke leven. Ik ben constant zoekende naar een balans, de vrouw in mij en naar de moeder in mij. Ze vechten soms, maar ik weet nu dat ik soms wat afstand moet nemen van 'de moeder' in mij die alles opgeeft voor de kids. Sinds kort eis ik tijd op voor de vrouw in mij, de vrouw die op zaterdagochtend yoga klassen wil volgen en daarna een koffie op het terras drinkt. Want die vrouw ben ik al meer dan 30 jaar en moeder ben ik nog maar 6 jaar. ;-)